Archief voor oktober 2008

Hagedis in Kinshasa

29 oktober 2008


Vanuit biologisch standpunt gezien was Kinshasa niet erg spectaculair, maar als je nu één beest moet noemen dat onmiskenbaar aanwezig was, dan is het de hagedis wel. Dit was een van de mooiere exemplaren op de muur die het huis van de gastfamilie omringde.

Advertenties

Maman, thuis in Kinshasa

29 oktober 2008

Op de foto zien jullie mijn geweldige gastmama in Kinshasa. De naam “maman” is ietwat misleidend, aangezien zowat elke onbekende volwassen vrouw zo genoemd wordt, net zoals ik dikwijls een “papa” was. Meestal werd er buiten gekookt, omdat het niet veel zin heeft het elektrisch kookvuur te gebruiken als de elektriciteit op onvoorspelbare momenten uitvalt. De opmerkzame ziel heeft ook het tweetalige ‘pekes en ertjes’-Restoblik opgemerkt, dat in de betere supermarkten van Kinshasa te verkrijgen valt.

Kinshasa: kopieercentrum UNIKIN

22 oktober 2008

Een “kopieercentrum” op de grote campus van UNIKIN, Université de Kinshasa, gelukkig is het droog seizoen op het moment dat de foto getrokken werd, waardoor de regen geen dreiging is voor lustige kopieerders.

Waar was Dieter?

21 oktober 2008

Na twee behouden vluchten (de binnenlandse zelfs met landing vanuit de cockpit), vertoef ik sinds zaterdagochtend weer in ons frisse land. Mijn honger is gestild, de muizen zijn veilig op de unief gearriveerd en ik ben bijna bijgeslapen. Tijd om jullie dat dus allemaal te melden. Bij deze lanceer ik ook een nieuwe categorie onder de noemer: waar was Dieter? Een categorie die wel heel ruim geïnterpreteerd kan worden, enkel en alleen om jullie te laten meegenieten van enkele foto’s.

Kinshasa

Kinshasa

Dit is een van de grote boulevards van Kinshasa: een grote, vuile, stoffige en drukke stad met straten zonder straatcode vol afgedankte auto’s uit het Westen.

Klik op de foto voor een uitvergroting.

Bijna thuis

13 oktober 2008

Sinds ik ziek geweest ben en het resterende verblijf hier begint te korten, begin ik uit te kijken naar mijn terugkomst. Zulke momenten ontwikkelen zich voornamelijk rond etenstijd, al begin ik ook naar andere dingen uit te kijken. Tegelijkertijd weet ik dat vanaf ik een week thuis ben, direct terug zal dromen van verre oorden, en dat ik hier wel wat dingen zal missen. Zo kijk ik bijvoorbeeld uit naar een echte douche, maar weet ik dat ik het echt verfrissende gevoel van de bron in’t midden van’t bos zal missen. Of zo zal ik blij zijn om rustig over straat te lopen zonder “mzungu” of “mundele” (respectievelijk swahili of lingala voor blanke) te horen te krijgen, maar ik weet dat ik het zal missen om “musi” of “moindu” (respectievelijk fonetisch swahili of lingala voor zwarte) terug te roepen, al werd me dat gisteren ook teveel. Zo zal ik het leuk vinden om terug 101 dingen tegelijkertijd te doen hebben, maar zal ik waarschijnlijk in een mum van tijd terug naar een relatief stressloos leven snakken. Of zo wil ik terug op mijn fiets springen en vrij rondfietsen naar overal, maar helaas zal het praatje met de tolekist, die je rondrijdt, ontbreken. In feite zijn er zoveel zulke dingen waar ik naar uitkijk, maar dikwijls zal ik in de plaats ook dingen missen. Dus geniet ik deze laatste week nog van zoveel mogelijk dingen terwijl ik mijn knaagdieren inpak.

Verder rest me nog te zeggen dat dit thesisverblijf mogelijk gemaakt werd door de steun van een VLIR-UOS reisbeurs, bedankt Vlaanderen!

Congolese geneeskunde

5 oktober 2008

Rupsen was ik al langer gewend om te eten, maar na de derde terreinsessie is ook slang niet meer nieuw voor me, het was lekker. Verder heb ik er hard gewerkt, al was er in de late uurtjes ook tijd voor pret. Ik had een andere technieker bij, heel leuk, maar jammer genoeg is hij zo glad en onbetrouwbaar als de pest, en dat maakt het verdraaid vermoeiend.

Net voor het vertrek van wat mijn laatste terreinsessie moest worden, ben ik ziek geworden. Niet gemakkelijk om te vragen aan de zetelende arts of je overleg kan plegen met je dokter in België. Laten we stellen dat dokter X mild uitgedrukt op zijn tenen getrapt was. Het wordt echter nog moeilijker wanneer iedereen beweert dat je malaria hebt, en dat zelfs in je bloed vinden. Gelukkig genoeg zijn er ook vriendelijke dokters in het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen die je op dat moment kunnen geruststellen en dat het zeer waarschijnlijk geen malaria betreft. Intussen ben ik in elk geval beter en nogmaals een ervaring rijker.