Hagedis in Kinshasa

Vanuit biologisch standpunt gezien was Kinshasa niet erg spectaculair, maar als je nu één beest moet noemen dat onmiskenbaar aanwezig was, dan is het de hagedis wel. Dit was een van de mooiere exemplaren op de muur die het huis van de gastfamilie omringde.

Maman, thuis in Kinshasa

Op de foto zien jullie mijn geweldige gastmama in Kinshasa. De naam “maman” is ietwat misleidend, aangezien zowat elke onbekende volwassen vrouw zo genoemd wordt, net zoals ik dikwijls een “papa” was. Meestal werd er buiten gekookt, omdat het niet veel zin heeft het elektrisch kookvuur te gebruiken als de elektriciteit op onvoorspelbare momenten uitvalt. De opmerkzame ziel heeft ook het tweetalige ‘pekes en ertjes’-Restoblik opgemerkt, dat in de betere supermarkten van Kinshasa te verkrijgen valt.

Kinshasa: kopieercentrum UNIKIN

Een “kopieercentrum” op de grote campus van UNIKIN, Université de Kinshasa, gelukkig is het droog seizoen op het moment dat de foto getrokken werd, waardoor de regen geen dreiging is voor lustige kopieerders.

Waar was Dieter?

Na twee behouden vluchten (de binnenlandse zelfs met landing vanuit de cockpit), vertoef ik sinds zaterdagochtend weer in ons frisse land. Mijn honger is gestild, de muizen zijn veilig op de unief gearriveerd en ik ben bijna bijgeslapen. Tijd om jullie dat dus allemaal te melden. Bij deze lanceer ik ook een nieuwe categorie onder de noemer: waar was Dieter? Een categorie die wel heel ruim geïnterpreteerd kan worden, enkel en alleen om jullie te laten meegenieten van enkele foto’s.

Kinshasa

Dit is een van de grote boulevards van Kinshasa: een grote, vuile, stoffige en drukke stad met straten zonder straatcode vol afgedankte auto’s uit het Westen.

Klik op de foto voor een uitvergroting.

Bijna thuis

Sinds ik ziek geweest ben en het resterende verblijf hier begint te korten, begin ik uit te kijken naar mijn terugkomst. Zulke momenten ontwikkelen zich voornamelijk rond etenstijd, al begin ik ook naar andere dingen uit te kijken. Tegelijkertijd weet ik dat vanaf ik een week thuis ben, direct terug zal dromen van verre oorden, en dat ik hier wel wat dingen zal missen. Zo kijk ik bijvoorbeeld uit naar een echte douche, maar weet ik dat ik het echt verfrissende gevoel van de bron in’t midden van’t bos zal missen. Of zo zal ik blij zijn om rustig over straat te lopen zonder “mzungu” of “mundele” (respectievelijk swahili of lingala voor blanke) te horen te krijgen, maar ik weet dat ik het zal missen om “musi” of “moindu” (respectievelijk fonetisch swahili of lingala voor zwarte) terug te roepen, al werd me dat gisteren ook teveel. Zo zal ik het leuk vinden om terug 101 dingen tegelijkertijd te doen hebben, maar zal ik waarschijnlijk in een mum van tijd terug naar een relatief stressloos leven snakken. Of zo wil ik terug op mijn fiets springen en vrij rondfietsen naar overal, maar helaas zal het praatje met de tolekist, die je rondrijdt, ontbreken. In feite zijn er zoveel zulke dingen waar ik naar uitkijk, maar dikwijls zal ik in de plaats ook dingen missen. Dus geniet ik deze laatste week nog van zoveel mogelijk dingen terwijl ik mijn knaagdieren inpak.

Verder rest me nog te zeggen dat dit thesisverblijf mogelijk gemaakt werd door de steun van een VLIR-UOS reisbeurs, bedankt Vlaanderen!

Congolese geneeskunde

Rupsen was ik al langer gewend om te eten, maar na de derde terreinsessie is ook slang niet meer nieuw voor me, het was lekker. Verder heb ik er hard gewerkt, al was er in de late uurtjes ook tijd voor pret. Ik had een andere technieker bij, heel leuk, maar jammer genoeg is hij zo glad en onbetrouwbaar als de pest, en dat maakt het verdraaid vermoeiend.

Net voor het vertrek van wat mijn laatste terreinsessie moest worden, ben ik ziek geworden. Niet gemakkelijk om te vragen aan de zetelende arts of je overleg kan plegen met je dokter in België. Laten we stellen dat dokter X mild uitgedrukt op zijn tenen getrapt was. Het wordt echter nog moeilijker wanneer iedereen beweert dat je malaria hebt, en dat zelfs in je bloed vinden. Gelukkig genoeg zijn er ook vriendelijke dokters in het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen die je op dat moment kunnen geruststellen en dat het zeer waarschijnlijk geen malaria betreft. Intussen ben ik in elk geval beter en nogmaals een ervaring rijker.

Afrikaanse metafysica

Eergisteren teruggekeerd van een tweede terreinsessie, ditmaal op de andere oever van de Congostroom. Dat betekent dat die laatste overgestoken moest worden. Wel een grappige bedoening als je met je volgestouwde moto op zo’n gemotoriseerde kano zit.

Ditmaal werden er niet al te veel beesten gevangen (het vangstsucces bij de eerste sessie gaf een verkeerd beeld omdat ik zo stom was geweest deels met de foute vallen te vangen), waardoor er weer erg veel tijd was om te palaveren over de meest uiteenlopende onderwerpen. Eén van de discussies begon toen ik het nut van de gids in vraag stelde. Die stelt na de eerste dag al snel niet veel meer voor dan draagjongen. Een kost waarop bespaard kon worden, ik had namelijk wat nipt gerekend qua meegenomen Congolese franken. Dat was buiten “Desisingo” gerekend, een blanke, boze geest met lange, zwart wapperende haren. Ik was blij dat Franck, de Congolese thesisstudent, er tenminste niet in geloofde. De volgende dag komt hij echter af met het ene na het andere magie-verhaal. Het gaat van zijn teleportatie van 27 kilometer tot vliegende schotels van een halve vierkante meter die 200 naakte mensen in enkele minuten tot in Europa kunnen brengen. Of waarom dacht jij dat er zoveel illegalen de “ondoordringbare” grens van Europa oversteken. In elk geval is de hekserijtraditie hier erg goed ingeburgerd, iets wat we niet in Europa zouden kennen. Vraag ze niet waarom, want dan krijg je de vraag terug waarom er in Europa gsm’s geproduceerd worden en in Afrika niet.

Ondertussen is de minimumtemperatuur hier de maximumtemperatuur in België geworden. Maandag vertrek ik opnieuw op terrein.

Terreinwerk

Tijd om nog eens iets te schrijven is het inderdaad, maar vanzelfsprekend is dat niet als “werken op slechtwerkend internet” pas ergens onderaan de activiteitenladder bengelt. In elk geval heb ik er al één terreinsessie opzitten, op 31 kilometer van Kisangani. De condities zijn daar ietwat harder dan ik dacht. Stroom, kraantjeswater en gsm-bereik had ik inderdaad niet verwacht, maar het eten in de brousse steekt me op den duur toch wat tegen. Mijn eerste sessie was in het dorpje Bambae, alwaar het verkeer bestond uit tonnen voorbijfietsende maniokwortels en maiskolven, af en toe een motor en een handvol Zuid-Afrikaanse diamantzoekers in auto’s. Het wegvangstwerk verliep al bij al betrekkelijk vlot, al zal de volgende keer ongetwijfeld nog vlotter gaan. Ik werk samen met een toffe thesisstudent van hier op de universiteit en ook een technieker die ik voorlopig ook liever niet inruil.

Als ons werk  er in de late namiddag opzit, gaan we met zijn allen bowlen of naar de cinema, of ook weer niet, er rest ons niets anders dan te relaxen, wat te kaarten en een beker palmwijn te drinken. Best wel gezellig. De voorlaatste dag werd dat gezellige moment eventjes bruusk verstoord door een dief die gevangen werd. Als het anders zo rustige dorpje plots overvallen wordt door een menigte locals die rond een dief staan die zweepslagen van de militairen krijgt, dan is de zin om verder te kaarten evenwel snel verdwenen. Dat ging trouwens ook niet, want de dorpschef was mijne stylo komen lenen voor langdurige tijd, om een verslag op te maken van de feiten.

Morgen trek ik er opnieuw op uit voor een nieuwe 6-daagse terreinsessie. Hopelijk kan ik jullie binnenkort laten weten hoe die geweest is.

In Kisangani

Gisterenochtend ben ik na een bijna vlekkeloos parcours goed gearriveerd in Kisangani. Mijn gsm mag dan wel 3 dagen geleden op een erg lepe manier gestolen zijn in Kinshasa, de bagage was tenminste vlot meegekomen. Niet dat jullie het nodig hebben, maar mijn nieuw nummer is +243991850847.

Kisangani is in elk geval een verademing ten opzichte van het vuile Kinshasa. Het is een propere, warme stad met gisteren de hele dag een klaarblauwe hemel (en prachtige sterrenhemel ’s avonds). De fietsers domineren het straatbeeld hier, de taxi is hier dan ook niet voor niets per fiets, wat mij betreft een heerlijke manier om je te verplaatsen zolang er geen ongelukken van komen. Ik deel hier een appartement op hotel met Caroline, de andere thesisstudente van de UA, zij is momenteel ergens ter velde. Het hotel is tot hiertoe in elk geval dik in orde gebleken.

De maand in Kinshasa en op het platteland van Mampu waren nog erg leuk. Mampu leek nog het meest op een scoutskamp, maar dan minder georganiseerd. De laatste dagen in Kinshasa restte er niet heel veel tijd meer, wel net genoeg om de Congostroom te bekijken en afscheid te nemen van iedereen. Meer details over de eerste maand volgen bij mijn thuiskomst, vanaf nu zal ik me bezighouden met mijn thesis in de hoofdstad van de Evenaarsprovincie. Vanaf volgende week (dinsdag of woensdag) zal ik beginnen met veldwerk op het terrein, op 31 kilometer van de stad. Ik probeer jullie up to date te houden!

Honger

Ik heb hier steeds toegang tot internet op zulke onverwachte momenten. Daarom moet ik steevast heel snel dingen verzinnen om te schrijven, want je hebt geen tijd om er over na te denken. En dat begint bij een titel: “honger”, omdat ik op dit eigenste moment verschrikkelijk veel honger heb, eigenlijk wordt er maar 2 keer per dag gegeten, en dat is ’s ochtends en ’s avonds.

’s Ochtends eet ik meestal brood, ’s avonds eet ik Congolees, en dat betekent fufu (van maniok), chikwague (van fufu, dus van maniok, niet erg lekker), rijst, bakbananen (erg lekker), maniokbladeren, kip, taai vlees, geitevlees, pekes en ertjes uit een tweetalig restoblik, maar ik heb hier ook al frieten gegeten. Vanavond zouden we voor ons gastgezin spaghetti maken.

‘t Is hier wel nog altijd nen dikke meevaller, mijn verjaardag is rustig gevierd, ik ben nog naar de foor Fikin geweest (stel u daar niet al te veel bij voor), ik heb het Palais de la Nation gezien (Kabila niet gespot), familie van de gastzus gezien,… Maar ik heb sinds vorige keer ook al een rustdag gehad, waar ik erg blij mee was om even op adem te komen in deze drukke stad.

Het weer is hier ongeveer altijd hetzelfde: grijsovertrokken met soms een zonnetje, temperaturen steeds tussen 24 en 28 graden. Eigenlijk perfect om een t-shirt te dragen en toch niet te warm. Vrijdag vertrekken we naar het platteland, ik kijk er al erg naar uit om wat frisse lucht in te ademen, want gezond is de lucht hier allesbehalve. Geen wonder dat de zon hier ’s avonds soms dieprood achter de wolken te zien is.

Nog even een kleine update wat betreft het grappige straatbeeld: ik heb eergisteren een ‘De Lijn’-bus met werkend digitaal opschrift: “Geen Dienst”. Zulke momenten gaan helaas altijd te snel voorbij om er een foto van te trekken. Foto’s trekken is trouwens niet altijd gemakkelijk, de mensen hebben dat niet graag (ook al trek je een boom), dus moet dat altijd erg subtiel gebeuren.

Tot de volgende!