Bijna thuis

Sinds ik ziek geweest ben en het resterende verblijf hier begint te korten, begin ik uit te kijken naar mijn terugkomst. Zulke momenten ontwikkelen zich voornamelijk rond etenstijd, al begin ik ook naar andere dingen uit te kijken. Tegelijkertijd weet ik dat vanaf ik een week thuis ben, direct terug zal dromen van verre oorden, en dat ik hier wel wat dingen zal missen. Zo kijk ik bijvoorbeeld uit naar een echte douche, maar weet ik dat ik het echt verfrissende gevoel van de bron in’t midden van’t bos zal missen. Of zo zal ik blij zijn om rustig over straat te lopen zonder “mzungu” of “mundele” (respectievelijk swahili of lingala voor blanke) te horen te krijgen, maar ik weet dat ik het zal missen om “musi” of “moindu” (respectievelijk fonetisch swahili of lingala voor zwarte) terug te roepen, al werd me dat gisteren ook teveel. Zo zal ik het leuk vinden om terug 101 dingen tegelijkertijd te doen hebben, maar zal ik waarschijnlijk in een mum van tijd terug naar een relatief stressloos leven snakken. Of zo wil ik terug op mijn fiets springen en vrij rondfietsen naar overal, maar helaas zal het praatje met de tolekist, die je rondrijdt, ontbreken. In feite zijn er zoveel zulke dingen waar ik naar uitkijk, maar dikwijls zal ik in de plaats ook dingen missen. Dus geniet ik deze laatste week nog van zoveel mogelijk dingen terwijl ik mijn knaagdieren inpak.

Verder rest me nog te zeggen dat dit thesisverblijf mogelijk gemaakt werd door de steun van een VLIR-UOS reisbeurs, bedankt Vlaanderen!

Explore posts in the same categories: Congo