Wat? Een ontspannend fotoavondje georganiseerd door 7 laatstejaars biologiestudenten die voor het veldwerk van hun thesis richting Afrika (Congo, Ghana, Tanzania) trokken.
Waar? Universiteit Antwerpen, Campus Groenenborger, Groenenborgerlaan 171, Wilrijk, gebouw V, V.009.
Wanneer? Dinsdag 24 maart, 20u00.
Wie? Iedereen is welkom!
Achteraf is er nog een kleine receptie. Voeg dit toe evenement ook toe op Facebook!
Of het daar geen oorlog is in Congo? Jawel, maar die woedt eerder in het uiterste Oosten van het land, en niet zozeer in Kinshasa of Kisangani. Toch wordt je er vaak genoeg aan herinnerd dat Congo geen erg stabiel land is. Alleen al de grote MONUC (Mission de l’Organisation des Nations Unies en République démocratique du Congo) vredesmacht is vaak genoeg in het straatbeeld aanwezig om je eraan te herinneren. Over hun omstreden rol of nut ga ik me niet uitspreken, maar de Congolezen houden in elk geval niet van hen. Geregeld breken er dan ook protestmarsen uit tegen de MONUC.
Om de Congorivier in Kisangani over te steken rijd je naar de haven. Laat een gemotoriseerde prauw uitkiezen door een ervaringsdeskundige, in dit geval Michel, de technieker. Laat je zwaarbeladen moto in de boot laden, kijk ostentatief toe hoe ze dat zullen flikken. Zorg ervoor dat er voor vertrek niet teveel extra passagiers opstappen, laat ook dit aan voornoemde ervaringsdeskundige over.
Neem eens aan boord een ontspannen houding aan. Doe alsof je het leuk vindt, ook al kan je niet zwemmen. Werp een stuurse blik naar de moto, die niet mag kantelen.
Fotografeer met mate andere prauwen. Wees daarin subtiel om scheldtirades te vermijden.
Vergeet ook niet even achterom te kijken, voor een Kisangani dat je nog nooit eerder zag.
Vergeet aan het einde van je rit de moto niet. Onderhandel nogmaals over de prijs, ook al was die vooraf al afgesproken, en laat dit nogmaals over aan een ervaringsdeskundige.
Waar in Kinshasa auto’s de plak zwaaiden, zijn de drukste straten in Kisangani gevuld met fietsers en moto’s. De eerder genoemde toleka (fietstaxi) is een aangenaam (mits geen overaanbod aan putten in de weg) en goedkoop (mits goed onderhandelen) alternatief om de stad te voet te doorkruisen, doch gevaarlijk door het drukke verkeer (door, jawel, toleka’s en moto’s). Desalniettemin overweeg ik een eigen tolekabedrijf te starten in Lint en omstreken. Naast toleka’s is er een welig tierende diamanthandel, waarvan de winkels ook in dit straatbeeld zichtbaar zijn.
Ze hebben me uitgelegd wat er achterop de fiets gebonden was, maar ben het intussen vergeten. Ik meende me te herinneren dat er autobanden mee kunnen gepompt worden, maar daartegen pleit dat er slechts gemiddeld 3 auto’s en een tiental moto’s per dag passeren langs deze route. De geit eet pondu (maniokbladeren) die men zelfs niet aan de straatstenen kwijtgeraakt, ongetwijfeld door het ontbreken ervan. Beeld je trouwens in dat luttele minuten na het trekken van deze foto, een dief afgeranseld wordt op de plaats waar de man staat, maar daar is al eerder over geschreven.
Misschien behoren ze niet allemaal tot hetzelfde gezin, maar dit was een van de weinige familiefoto’s waar niet half het dorp op de foto stond. De mama’s op deze foto kookten voor ons, en dat onder het keukenafdak waar ze onder staan, op 30 kilometer van Kisangani.
Na 3 keer inkopen te doen voor de terreinsessies, bedacht ik dat de marktkramers wel wat gewilliger zouden zijn als ik mijn fototoestel bovenhaalde. Dat bleek niet overal het geval, maar bij mijn favoriete bloemkraam wilden ze maar al te graag op de foto. Het geeft in elk geval een beeld van hoe je de markt mag voorstellen. Ik liep graag rond op de markt, al was dat na een regenbui iets minder aangenaam (links op de foto).
Parallel met de vorige post, zien we hier het transport in Kisangani. Op weg naar Kisangani (op deze foto 31 km van de stad) zien we een druk verkeer van overbeladen fietsen. Respect voor de fietsers die in de blakke zon meer dan 100 kilometer per dag afleggen op zandwegen vol putten, in de koloniale tijd nog aangelegd door de Belgen, en daarna nooit meer onderhouden. Hier zijn ze even op rust, en gebruiken daarbij de stokmethode om hun fiets in evenwicht te houden, waarvoor ook respect.
Kinshasa is een stad met een geschatte bevolking van 8 miljoen inwoners, dat betekent dat evenveel mensen dagelijks moeten kunnen eten. Aangezien er niet erg veel gewassen verbouwd worden in de stad, moet het voedsel uit de provincie komen. En zo komen we bij dit soort bijna onmogelijke transport: een volgestouwde camion, waarna iedereen (inclusief geiten, niet op de foto) plaatsneemt bovenop de goederen. Geen wonder dat er af en toe zo’n exemplaar kantelt of in panne valt, waarna de reis voor enkele weken onderbroken wordt. Wat me vooral intrigeert aan deze camion zijn de 2 volledig kapotte bureaustoelen die linksonderaan meegezeuld worden.
Eitjes met een beetje piment: erg lekker, maar vooral een kleine bijverdienste voor vele kinderen in en rond Kinshasa. Allicht zal het verdiende geld geïnvesteerd worden in het avondmaal, en zijn een langer truitje of nieuwe sleffers geen prioriteit.
|
Recente reacties